698

حالا بر فرض که خودم را بزنم به پوست کلفتی .. کتُ سارافون سبز و کرمم را بپوشم .. موهایم را اتو بکشم و به سفارش مامان همان رژِ کمرنگ صورتی را بزنم .. زنگ در خانه را بزنند .. بابا با خوشرویی در را باز کند .. داخل بیایند .. با یک جعبه شیرینی اندازه ی قد پسرشان .. یک ساعت حرف و حرف و حرف و آخرش در برخی جهات باهم اختلاف نظر داشتند .. بعد این میان من فکر کنم به کسی که فکرش فقط پیش درس و مشقش است و انگار نه انگار که برای خودش خرس گنده ای شده که باید تشکیل خانواده بدهد .. مامان آب سرد را روی دلم بریزد که نمی خواهدت و من دنبال جوابش باشم باشم توی ذهنم .. توی دلم .. توی چشم های قهوه ای تیره و ابروهای ساده ی مشکی رنگم .. بگردم دنبال جوابش در تیپ و لباس هایم و آخرش برسم به اینکه خب لابد دوست داشتنی نیستی ! و شب توی ذهنت با او کلنجار بروی که مگر دختری ک قصد ادامه تحصیل داری یا اینکه مگر زنت بچه است که بخواهد از سر و کولت بالا برود و نگذارد درس بخوانی ! و سرش داد بزنی که فکر کردی که خیلی مردی که با غرورت اینطور دلبری میکنی و با بی تفاوت بودنت اینطور آدم را زجر کش میکنی و آخرش برسی به زدُ و خورد و دادُ بیداد که حالا تو داری میشوی غم انگیز ترین خوبِ دنیا و من ختم صلوات گرفته ام نه برای اینکه مهرم د ردلت بنشیند .. هر روز صلوات میفرستم .. دعای توسل میخوانم تا بهار بیاید و من بند و بساطم را جمع کنم و بروم از این خانه ای ک بقول نازنین بیاتی خانه ای ست انتهای کوچه ی بهار !

+

بُغض کردیم و حسودان
جهان شاد شدند!
دلمان تنگ شد وُ
قافیـه ها ریخت به هم
من که هرگز به تو
نارو نزدم حضرتِ عشق!
پس چرا زندگیِ ساده ی ما
ریخت به هم..؟

+