هشدار!که آرامش ما رل نخراشی

گفت دلم برای نوشتنت تنگ شده!بعد از ماه ها دوری، ماه ها حرف نزدن، یکهو بیاید و بگوید دلم برای نوشتنت تنگ شده!

و تو باید مثل همیشه،یک زن متمدن روشن فکر بدون قیل و قال باشی و بدون اعتراض کردن و بدون هیچ چرایی برایش بنویسی !

باز از او بنویسی، که تو خوبِ دیروزی ...نه نه! اشتباه شد،تو خوبِ هنوزی..

و فقط خدا می داند که در ذهنت به چه خاطرات و چه ادم هایی چنگ نزدی برای نوشتن دو سه خط عاشقانه ی تهوع آور .

باید بخوانی ،خودت،با صدای لرزانت با همان لبخند مضحک همیشگی که پشتش یک "اینبار هم عیبی ندارد" نهفته است!

توقع دارد در چشمانش نگاه کنی و انگار نه انگار که اتفاقی بینتان نیافتاده!انگار نه انگار که احساسی رد و بدل نشده..

تازه میفهمی شده ای ماشین تایپی که باید مثل بعضی نویسنده های حال بهم زنی که فقط عاشقانه مینویسند،بنویسی!

ماشین تایپی که ورودی اش تنهایی ست اما خروجی اش باید یک دونفره ی عاشقانه باشد...

و در اصل همان مدرنِ کلاسیکی! که چادرش را زیر بغلش میزند،دمپایی پا می کند،آستین های پیرهن گلدار کهنه اش را بالا میزند و همانطور که صدای جیرینگ جیرینگ النگو هایش کل حیاط را پر کرده بشوی عفریته ای که می خواهد به آن آدم بفهماند هرگز مخاطب یک کپشن نبوده!با اینکه اصلا نمی داند کپشن چیست..